Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve en güçlü politik alegorilerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü adam (Bir Hakim, Bir Dük, Bir Piskopos ve Bir Başkan), genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, onlara 120 gün boyunca fiziksel, cinsel ve psikolojik işkencelerden oluşan sapkın bir rejim uygular. Film, bu şiddet döngüsünü, faşist iktidar mekanizmalarının, tüketim toplumunun ve insanın tahakküm arzusunun çıplak bir metaforu olarak sunar.

Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk, mesafeli ve neredeyse belgeselvari bir üslupla şiddeti sunar, seyirciyi rahatsız edici bir tanık konumuna yerleştirir. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin duygusuz bürokratik tavrını vurgulayacak şekilde stilizedir. Görsel dil, geometrik kompozisyonlar ve simetrilerle iktidarın yapısını görünür kılar.

'Salò', basit bir şok filmi değil, iktidar, itaat, sapkınlık ve insanlığın karanlık yüzü üzerine derinlemesine düşündüren bir sanat eseridir. İzleyiciyi rahatsız etmek ve sorgulatmak için tasarlanmıştır. Pasolini, faşizmin sadece siyasi bir sistem değil, insan ilişkilerine nüfuz eden bir yozlaşma olduğunu göstermeyi amaçlar. Bu nedenle, sinemanın sınırlarını zorlayan, cesur ve unutulmaz bir deneyim arayanlar için temel bir izlenimdir. Film, gösterime girdiği günden beri sansürlenmiş ve tartışılmış olsa da, gücün doğasına dair zamanı aşan sert bir yorum olarak yerini korumaktadır.